Já og jæja meistarinn hefur ákveðið að skrifa á síðuna sína eftir að hafa fengið þó nokkuð af hringingum og bréfum í gegnum alnetið, fólk úr öllum stéttum þjóðfélagsins og flestum stjórnmálaflokkum og að ógleymdum aðdáendum mínum. Vil ég þakka fyrir hlý orð í minn garð og það traust sem mér er sýnt En það sem rak mig til að skrifa er að ég vildi tjá mig um það sem við getum sagt sem svo að Útrás Íslendinga í Danmörku sem og annars staðar í heiminum tekur á sig ótal myndir.Því við félagarnir úr Fellunum ákváðum að halda Óskalagapartý í Köben.Þegar fréttist af þessari ákvörðun okkar, þá var ákveðið af stjórn L.S.D. (Ligeglad og Sjuskede Danskerne) í Köben, að engin mótmæli út af hinu fornfræga “Ungdoms húsi” yrði á meðan okkar dvöl væri, að virðingaskyni við gamla Gettó stráka frá Íslandi, sem er nú alveg að fara eignast nýlendu veldið sitt. Við andmæltum þessu og buðumst til að mótmæla með þeim, en þeir tóku það ekki í mál vegna þess að þeim þótti við strákarnir værum farnir að gleyma Gettó upprunanum, og værum bara ósköp venjulegt “hvítt rusl”.

En hvað um það, ákveðið var að halda þessa hátíð heima hjá Snorra P. Frænda á laugardeginum 29. september, og var öllum stefnt þangað. Snorri lagði til mikinn kostnað og keypti nokkur rúm og dýnur fyrir okkur og var búið um okkur félagana í bílskúrnum. Má kannski einhver leikmaður hvá, en þetta var bara til að þjappa okkur saman og reyna fá menn til að upplifa sömu stemninguna og þegar við vorum litlir strákar í Fellaskóla og vorum kannski í ferðalagi með hann beinstífan en fengum samt ekki neitt við því, frekar en þarna úti.

Jæja ég og Ófó tókum forskot á sæluna og skelltum okkur út á fimmtudeginum sem var degi á undan hinum, bara til að kanna aðstæður. Drukkum okkur hressa í Leifsstöð, sem gekk vel og var Óli smiður ansi hress að hitta okkur þar......

Við skelltum enn meira í okkur í vélinni og fengum við öfluga þjónustu frá flugfreyjunum sem virtust vera ansi hressar með að sjá nýja kynslóð flugdólga, sem voru ekki eingöngu klæddir náttsloppum.

Allavega þá var létt stemmning á okkur þarna fyrsta kvöldið spjölluðum við fjölskylduna á Þriggja kórónugötu, drukkum smá Whiskey eins og lög gera ráð fyrir, og undirbjuggum komu hinna með því að skella nokkrum IKEA rúmum saman eða þeir ég horfi bara á þá félagana. Við skelltum okkur bara svo snemma í rúmið, það var bara svo freistandi liggja þarna þétt uppvið hliðin á Ófó að það þoldi bara enga bið.

 

Föstudagurinn var langur og strangur en mjög skemmtilegur. Við Ófó vöknuðum snemma til að fara upp á flugvöll og ná í Didda, fengum okkur morgunmat með Spe og fjölskyldu og var ekki laust við að börnin væru pínulítið hrædd við þessa kalla sem höfðu ruðst inn og truflað helgustu stund fjölskyldunnar við morgunverðarborðið til að mynda neitaði elsta dóttirin að sitja við hlið mér, að ótta um að ég væri skrattinn sjálfur. En hvað um það við fórum að ná í Didda og skelltum okkur niður á Nýhöfn og fengum okkur egg og bacon með bjór, hvað er hægt að fá betra í magann áður en maður sukkar mikið í köngsins KÖBEN.

 

Það sem lifði af deginum eftir var notaður í að drekka bjór eða það gerði ég allavega sumir voru sveittir að hlaupa milli búða, merkilegt að ef menn fara til útlanda þá er það bara skylda að eyða nokkrum hundrað þúsund köllum í föt og annað rusl. Nei krakkar mínir ég var búinn að versla mér föt áður en ég fór út, og voru þau bara ansi flott eins og sjá má.

 

Það var skellt sér út að borða um kvöldið á einhvern stað sem ég man ekki hvað heitir og hverjum er ekki sama. Maturinn var ágætur en bjórinn var betri. Eftir snæðinginn og veglegt þjóðfé eins og Íslendingum sæmir þá var skellt sér á minnsta pub í Köben sem var fullur þegar við komum (en ekki hvað en við ruddumst inn með miklum látum og mátti reykja þar inni og vá ekki þurfi maður að tendra í einni þarna inni en maður gerði það nú samt.

Eftir að Toni hafði talað í dágóða stund við gamlan nemanda þarna inni, skelltum við okkur á tónleika sem var haldinn á einhverari búllu með einhverjum dönskum böndum sem ég man ekki lengur hvað heita, en Rúllupylsan (Arnar) ætti að geta frætt okkur um það, ég held að hann hafi eytt helminginn af gjaldeyri sínum í diska þarna inni. Eftir hressandi tónleika voru allir orðnir þreyttir og vildu fara heim í ból og var ansi mikil tilhlökkun í það.

En um leið og Snorri Magg. var kominn upp í síðustu lest heim til sín, þá hresstust menn ansi mikið og við skelltum okkur á næsta karoke bar og að sjálfsögðu tókum lagið, eða lögin það komust ekki margir að fyrir okkur............

 

nema kannski gæinn sem nauðgaði hreinlega Stairway to heaven við mikinn fögnuð okkar Fellavillingana, eins og sjá má.

 

Í hádeginu á laugardeginum var búið að ákveða að hittast á einhverjum Smörrebröd stað sem ég veit ekkert hvað heitir (merkilegt það er eins og maður muni ekki neitt, svona er maður mikill heimsmaður). Þarna þurfti Snorri Magg að sitja án okkar í u..þ.b. klukkutíma vegna einhvers misskilnings og passa sæti okkar og þurfti þernan okkar að vísa fullt af fólki frá og var orðin ansi pirruð út í þessa helvítis Íslendinga. En hún jafnaði sig þegar við fórum að drekka ölið sem var drukkið ansi stíft, við brögðuðum á öllum bragðtegundum af Ákavíti sem var í boði, sem var hressandi og úr varð þessi magnaða skemmtun, en var daman okkar farin að brosa þegar við fórum þremur tímum síðar, ekki síst vegna þess að reikningurinn hljóðaði upp á 4.500.- danskar plús þjóðfé, þessi stund á þessum stað verður að teljast einn af hápunktum ferðarinnar.

 

Þar sögðu menn sögur.

Fóru á trúnó.

Og síðast en ekki síst söltuð kaffið.

Um kvöldi var grillað og haldið partý sem var tilgangur ferðarinnar.

Allir með tölu mættir með þrjú lög í farteskinu með Scandivaiskum böndum og allir staðráðnir í að fara með sigur á hólmi. Fullt af góðum lögum sem ég verð að segja að metnaðurinn hafi ráðið ríkjum.

Rúllupylsan var hetja kvöldsins vegna þess að hann var með lélegasta lagið og besta geri aðrir betur, og vill ég meina að ég hafi átt í sigri hans vegna þess að hann endurvann lag sem ég kom með á fyrsta Óskalagakvöldið, en það var ABBA slagarinn Voulez- voue í flutningi Ham.En hann var einnig svo djarfur að koma með The Boys en fyrir það fékk kallin bágt fyrir.Snorri Magg reyndi að fá menn í stuð með því að fá menn til að syngja með og var búinn að prenta út texta með lagi eftir meistara Kim Larssen og að mínu mati var þessi tilraun góð en lagið var ekki nógu sterkt til að fylgja annars snilldarhugmynd.

Ekki nenni ég að telja upp öll lögin enda er þetta orðið nógu langt eða hvað. Til að gera langa sögu stutta þá urðu menn drukknir annað kvöldi í röð en þeir hörðustu var þetta þriðja kvöldið.

 

En Diddi vann samanlagt. Semsagt með bestu lögin að meðaltali.

Sunnudagurinn var rólegur og var ekki mikið gert annað en að horfa á HM kvenna í sjónvarpinu og skellt sér á strikið og klámsafnið skoðað sem var ekki upp á marga fiska, fyrir utan fyrirtaks runkhorn þar sem voru 15 skjáir allir að sýna sitt hvora myndina, og var bekkur út í horni og hefði mátt bæti við pappírsstandi þar við hliðin á honum fyrir gesti og gangandi og var ekki laust við að ostalykt hafi verið þarna í loftinum. Annars vil ég þakka fyrir skemmtilega helgi.

 

Ég var rétt í þessu að kíkja á síðuna hans Snorra P. og frú og þá sá ég að kona hans er ólett rétt eina ferðin enn. Annað hvort er ekkert að gera þarna í Köben annað en að búa til börn, eða að Snorri vilji hafa hana ólétta svo að það sé ekki eins áberandi hvað hann er digur kallinn. Annað var það nú ekki í bili. Vona að Snorri verði ekki sár út í frænda sinn fyrir þessi skrif.

kveðja Jói Núma 

Þar sem ég hef verið í dvala í tölvunördadæminu þá hef ég ekki legið auðum höndum nei krakkar mínir það hefur verið mikið að gera.

Ég til að mynda hef verið að gera grillpallinn ansi huggulegann og er ekki laust við að maður hafi fundi kvennlegri hliðina á sjálfum sér.

En kæru aðdáendur þá hef ég ekkert meira um það að segja í bila skoðiði myndirnar.

fyrir allt saman    (páskar 2006)

 

og svo eftir Hvítasunnuhelgina 2007

 

 

Jæja ég er mikið jólabarn og hlakka alltaf jafn mikið til jólanna, alveg eins og í gamla daga.

En samt er alltaf einhververgin mikill léttir þegar þau eru loksins búin.

Ég legg alltaf mikið upp úr undirbúningnum fyrir jólin í rauninni þykir mér undirbúningurinn skemmtilegri en sjálf jólin.

Svo að ég segi ekki meira en það, þá vorum við orðnir vel í því, svona í anda jólanna og skelltum okkur í bæinn. Hvað er betra að byrja en á Grandinum, þar var múgur og margmenni af skrítnu og frambærilegu fólki.

howImageAtIndex(32)">

Haffi einn af þessum heilbrigðu kjötiðnaðarmönnum sem að ég þekki var þar og sagði okkur eina dæmisögu úr daglega lífinu sem er ekki prentvæn, ekki einu sinni hér á þessari síðu en ég get sagt ykkur að hann var svona 30 mínútur að segja hana en það var ekkert jólalegt við hana nema að fólk var mjög gott við hvort annað. Svo héldum við áfram inn á Ölstofu Kormáks og Skjaldar og þegar við vorum búnir að vera þar í um það bil 2 mínútur, sást til eins af okkur í hörku sleik við eina blómarós ég var að spá í hvort að þau voru að reyna éta tunguna út úr hvort  öðru þvílík var áfergjan og svo sást bara undir ylarnar á þeim skötuhjúum mínútu seinna og vonaði ég svo sannarlega leigubílstjórans vegna að þau gætu hamið sig á leiðinni heim og klárað þetta þar, ég segi nú bara, þetta verður ekki jólalegra en þetta, kærleikurinn var alls ráðandi. Restin af kvöldinu fór í að hafa gaman af lífinu. En haldið var snemma heim vegna þess að ég vildi ekki vera mjög ryðgaður daginn eftir.

 

Á laugardeginum komu drengirnir mínir og þegar þeir komu fórum við að skreyta eins og vitlausir menn það var kominn jólasveinn út í garð ásamt seríu í runnann og það var svo vel skreytt inni að ég held að ekki einu sinni jólasveinninn skreyti meira en við og svo var allt jólaskrautið á sínum stað frá því árinu áður af því að ég á svo skipulagða konu, ef ég væri einstæður faðir þá mundi ég bara endurnýja skrautið á hverju ári því ég mundi ekki geta haft þetta í svona röð og reglu. Svo að sjálfsögðu skelltum við okkur í að baka nokkrar sortir af smákökum. Syngjandi með Helgu Möller og allir voru í hátíðarskapi.

Ég held að ég hafi næstum því að ég hafi verið ýktari í Clark W. Griswald  í ástríðunni í að halda gleðileg jól.

Þreyttir eftir baksturinn um kvöldmatarleytið var skellt sér upp í sófa með ylvogum smákökum og ískaldri mjólk var gónt á jólamynd.

 

 

Á sunnudeginum fórum við feðgarnir upp í Heiðmörk og náðum okkur í jólatré sem við þurftum að höggva sjálfir og koma til byggða og að sjálfsögðu var tréð miklu stærra þegar það var komið inn í stofu en það var út í guðsrænni nátúrunni en hvað um það við skelltum því inn í stofu og skreyttum það. Þetta var bara alveg helvíti gaman og að sjálfsögðu var gaman að sjá að jólasveinarnir voru þarna að vinna hjá skógræktinni og gáfu okkur sleikjó. Ánægður eftir góða helgi var allt tilbúið og við vorum tilbúin að takast á við að halda gleðileg jól. Ég var búinn að öllu viku fyrir jól meira segja að kaupa jólagjöf fyrir eiginkonuna þannig að ég vissi ekkert hvað ég ætti að taka til bragðs það sem eftir lifði af vikunni til jóla en svona er þetta stundum ég reyni að standa mig betur að ári í jólastressinu.

Veit að það er kominn Janúar en hverjum er ekki sama um smáatriði........

Já kæru félagar ég er eins og lög gera ráð fyrir var ég vandræða unglingur úr Fellunum og ólst upp hjá verkamannafjölskyldu sem átti valla fyrir mat og át ólseigt Hrefnukjöt í öll mál sem var búið að liggja í mjólkinni sem við drukkum með kjötinu í tvo sólarhringa..................nei nei bíðið aðeins róleg ég fór þarna aðeins fram úr mér.

En oft þegar ég segist vera úr Breiðholti og ég tala nú ekki úr Fellunum þá sé ég á svipnum á fólki að það er að hugsa já þetta hlýtur að hafa verið erfitt hjá þessum í æsku, þó að hann sé orðin feitur og pattaralegur í dag.

 Ekki þarf ég að kvarta yfir æskuárunum mínum þó svo að ekki hafi alltaf verið skilningur hjá foreldrum mínum yfir góðum og skemmtilegum húmor okkar bræðra (en það var aðalega pabbi en hann sá um skamma okkur og þegar maður heyrði kallað fullt nafn var maður fljótur að hlaupa)  og eitthvað hafði gamli takmarkaðan húmor fyrir því þegar við bræður læstum hann  inni á útikamrinum hjá fólkinu sem átti bústað við hliðin á okkar bústað en gamli ætlaði rétt að læðast til að skíta þar þegar fólkið hafði brugðið sér í léttan bíltúr og var örugglega ekki langt í að það kæmi til baka, en ekki var sá munaður að væri klósett hjá okkur fyrstu tvö árin eftir að bústaðurinn okkar var reistur og gerði maður stykkin sín bara í mosann á lóðinni enda er gróðursælt þarna með eindæmum.

Og þegar við þorðum að koma aftur til baka hafði kallin greinilega komist út af kamrinum sá maður það á svipnum á honum  að hann var ekki búinn að gleyma þessu skemmtilega atviki.

En þetta var smá útidúr frá því  sem ég settist niður til að skrifa um. En það var örlítið atvik sem ég varð vitni að í sumar og hef oft hugsað um það síðan. Ég var að keyra frekar seint um kvöld eða um miðnætti. Ég var stopp á ljósi og fyrir framan mig var einhver smábíll ekki veit ég hvaða tegund það var því ekki þekki ég margar bílategundir í sundur.

Tók ég eftir að bíllinn hossaðist mikið og þótti mér það skrítið þar sem hann var stopp og rúðurnar voru allar þakatar móðu og fyrsta sem mér datt í hug að það væri einhver þarna að eðla sig í bílnum, og ég að sjálfsögðu tók fram úr bílnum þegar það var komið grænt, en það sem blasti við mér var að þarna voru virtist vera virkilega vandaðir unglingar þarna á ferð en þau hafa væntanlega verið um fimm til sex í bílnum og voru að hlusta á eitthvað geðveikt “teknó” í fullum styrk og dilluðu þau sér grimmt í takt við bítið, ég heyrði í músíkinni þó að ég hafi verið með rúðurnar skrúfaðar upp. Ef þau hefðu verið með blikkljós þarna og dómaraflautur þá hefði þetta verið bara hið flottasta “reif”. Ég sá líka að þau voru að skiptast á að reykja sömu sígarettunni en ég hugsaði með mér að þau væru kannski eitthvað blönk og þetta væri síðasta sígarettan þeirra, þó svo að ég sé Fellavillingur þá datt mér ekki í hug fyrr en ég var kominn töluvert frá þeim  að þarna var væntalega á ferðinni eitthvað ólöglegt efni sem þau voru að reykja. Ég held að ég skilji núna betur þegar maður heyrir í fréttunum þegar lögreglan finnur eitthvað magn af fíkniefnum hjá fólki  þegar þeir eru við reglubundið eftirlit út í umferðinni.

Já lengi hef ég ætlað að skrifa um þessu frábæru ferð en ekkert hefur orðið úr því ekki veit ég hvers vegna, því þetta var einhver mesta snilld sem ég og mínir hafa nokkurn   tímann lent í.

Við lögðum af stað glöð í bragði ég, Guðrún Erla, Bene og Zorro upp úr hádegi á föstudeginum 11. ágúst 2006. Skellti tjaldvagninum aftan á Subaruinn og haldið var af stað en þurfti svo að snúa við vega þess að ég gleymdi að setja fortjaldið og gaskútana á helvítis vagninn en sem betur fer vorum við ekki komin út úr Reykjavík þannig að töfin var samt ekki mikil en ætlunin var að koma ekki mikið seinna en 20:00 að staðartíma og held ég að Dalvík sé í sama tímabelti og við á höfuðstaðnum.

En keyrði nú töluvert hægar en venjuega með vagninn hangandi aftan á bílnum, en eftir frekar skemmtilega ferð þar sem við Bene skemmtum Guðrúnu með sögum úr okkar heitt elskaða Fellahverfi. Það sem hægt er að hlæja af vitleysunni sem hefur drifið á okkar daga er alveg með ólíkindum. Þá komum við í Eyjafjörðinn 20:30 og tjölduðum. En við höfðum fengið að tjalda í garði hjá mömmu Svans sem á heima þar í bæ. En Svanur er úr Fellunum. Var ég mjög þakklátur verð ég að segja, við vorum smá út úr öllu djamminu. Svo var tjaldað  á hverjum einasta bletti sem var auður, þegar við gengum um þorpið velti ég því fyrir mér hve mikið þessi mannfjöldi, yki mikið á álagið á skólplögninni í þessum smábæ ekki síst vegna þess að fólk þarf nú að skila öllum þeim mat sem boðið væri upp á  og vonaði bæjarstarfsmanna þar í bæ vegna, að það hefði verið hugsað fyrir því.

En höldum áfram með alvöru málsins. Við ætluðum að hitta eina manneskju sem Bene vinnur með, en hún hafði verið svo vingjarnleg að bjóða okkur í fiskisúpu, en þar sem við vorum heldur seint á ferðinni eða um 21:00 að staðartíma var öll súpan búin þar á heimili. En það kom ekki að sök vegna þess að það ver flæðandi í fiskisúpu um allan bæinn. Ef maður sá kveikt á kerti fyrir utan húsið þá var bara óhætt að labba inn í húsið og heimta súpu, vá þetta er skrítin upplifun að labba bara inn til fólks og heimta mat, sérstaklega fyrir svona malbikshaus eins og mig. Við skelltum okkur í næsta hús og þar var bara hljómsveit í garðinum þar sem “nikkan” var heldur betur þanin. Þvílík stemming maður bara réði bara ekki við sig af kæti og ég ætlaði að skella mig á hnén en mundi þá allt í einu að við Guðrún vorum búin að gifta okkur.

Södd og glöð í hjarta okkar  héldum við í tjaldvagninn og settumst í fortjaldið á vagninum og fengum okkur heitt kakó með örlitlu hóstasafti út í og veltum fyrir okkur hvort við ættum ekki að fara  snemma að sofa svo að við mundum ekki missa af Úlfari og félögum hans á höfninni sem biðu eftir fólki með kræsingar og fallega brosið sitt.  Við fórum snemma að sofa en þrátt fyrir gott boð þá þáði Bene ekki að fá að sofa á milli okkar hjóna sagðist hann frekar vera í litla tjaldinu sínu sem reynar hann hafði nýkeypt í Skátabúðinni og sagði ég við hann ef við hjónin  hefðum í hyggju að gera eitthvað dónalegt þá mundi hann hvort eð er vera var við það, því það er ekki búið að hanna tjaldvagna sem eru hljóðeingarðir....

 

Snemma á Laugardeginum vöknuðum við og fengum okkur eins og lög gera ráð fyrir staðgóðan morgunmat ég fékk mér allavega kaffi og gott ef ekki ég hafi fengið mér síkó með, á meðan ég horfði hundinn sleikja á sér sitt allra heilagasta, ummm hvað er hægt að biðja um meira í lífinu?

En allavega þá skellum við okkur á höfnina þar sem allt fjörið var ekki skemmdi fyrir að það var komið þetta glaða sólskin. Þarna varð maður ekki fyrir vonbrigðum því þarna var mikið verið að gefa að smakka og labbaði maður þarna á milli bása og smakkaði svona “hóflega” því að maður vill ekki vera þessi gráðuga týpa allavega ekki láta það vera áberandi. Við gengum þarna hjá þar sem að sem var verið að gefa af austurlenskri súpu en held ég menn hafi tapað sér í gleðinni því menn elduðu yfir 1000 lítra og hefði það hugsanleg klárast ef það hefði ekki verið bara ein fjörgömul kona með gigt, gláku og eyrnabólgu verið að skammta í skálar og var alltaf um það bil 100 manns í röð til að gæða sér á súpunni.

En þegar ég og eiginkonan mín vorum að sötra á súpunni þá kom þar að Forseti Lýðveldisins ásamt fylgdarfólki. Hin glæsilega forsetafrú sá okkur þarna sem hinu týpísku Dalvíkinga og kom til okkar og sagði þessa fleygu setningu

“hvað heitir þessi fallega hund”

ég sagði “ hann heitir Zorro”

og hún veinaði “Ó Zorro, Zorro, Zorro þú ert svo falleg”

og hann hinn vel upp aldi hundur fannst það sama um hana og gerði sig lítið fyrir og sleikti hana í framan.

Ég var þarna alveg að missa mig af ánægju en hafi rétt rænu á því að smella mynd en hún er náttúrulega alvön slíku og stillti sér bara upp en ég hefði viljað hafa náð því þegar Zorro og Dorrit fóru í sleik en geðshræringin var svo mikil að maður gleymdi bara stað og stund.

Það sem gerðist eftir þetta  á þessari helgi er í svolitlu móki en í stuttu máli þá fórum við á pöbbarölt og gerðum allt vitlaust þar sem Bene fór í sleik við þingmann og var hótað að vera laminn af hálfum bænum en það sem bjargaði honum var konan sem var í hjólastólnum sem ég ýtti áfram.